وای امان از وقتی که دلت بخواد صحبت کنی و کسی نباشه
آدمی ام که به غیر تایم کارم همش تو لاک خودمم و با کسی هم صحبت نمیشم
ولی امان از روزی که دلم بخواد
مثه مرغ سر کنده میشم!

ولی بدیش اینه با تجربه های بدی که دارم دلم نمیخواد یه بارم به خودم فرصت بدم و هم صحبت پیدا کنم.
همش ترجیح میدم بنویسم یا رندوم با یه غریبه درباره شخصی ترین احساسم حرف بزنم چون میدونم دیگه اون آدم رو نمیبینم یا اون ادم نمیتونه قضاوتم کنه!

پ.ن:تجربه بد از دوست و همکارایی که تا باهاشون درد و دل کردم علیه ام استفاده کردن یا تو ناراحتی همونو زدن تو روم!